--> - در قرآن كريم : اصحاب ، صاحبة ، صاحبهما ، اصحابهم ، صاحبته و تصاحبنى ، ذكر شده است . هريك از اين كلمات و ديگر مشتقات آن بر معناى مصاحبت و همراهى دلالت مىكند زيرا صحبت و همراهى مستلزم وجود دو نفر است بنابراين بايد به اسمى اضافه شود ، همان‌طور كه خداوند متعال مىفرمايد : « يا صاحِبَيِ السِّجْنِ ؛ يوسف : 39 » : اى دو رفيق زندانيم . و « اصحاب موسى » و مواردى غير از اينها . مراجعه كنيد به سوره كهف : 37 ، لقمان : 15 ، نساء : 36 ، توبه : 40 ، قمر : 29 ، نجم : 2 ، سبأ : 41 ، يوسف : 39 ، 41 ، ذاريات : 59 . همچنين رجوع كنيد به تفسير اين آيات در تفاسيرى مانند ابن كثير : 3 / 92 و 444 و 1 / 494 ، و : 2 / 358 و 4 / 265 . تعريف اهل سنت از « صحابى » : صحابى كسى است كه پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم را ديده است و به او ايمان آورده و مسلمان از دنيا رفته . ( الاصابة ابن حجر : 1 / 10 ) . ما قصد نداريم در مورد اين تعريف ، بحث و مناقشه كنيم . ابن حجر گزارشى ارائه كرده است كه همراهى جمع كثيرى را نشان مىدهد ، او مىگويد : در فتوحات ، سمت فرماندهى سپاه ، فقط به صحابى محول مىشد . در سال دهم هجرت ، تمام كسانىكه در مكه و مدينه بودند اسلام آوردند و به همراه پيامبر ، در حجة الوداع حضور داشتند . در سالهاى پايانى حيات پيامبر ، تمام افراد قبيله اوس و خزرج ، اسلام آورده بودند ، پس از وفات پيامبر نيز هيچ يك اظهار كفر نكردند . ( الاصابة : 1 / 13 - 16 ) اين تعريف را غالب محققان پذيرفته‌اند جز معدود افرادى كه 4 شرط براى صحابه قرار داده‌اند : كسى كه همراهىاش با پيامبر طولانى مدت بوده است ، روايتش حفظ شده و يا ثبت شده است كه همراه پيامبر جنگيده و يا در ركاب پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم به شهادت رسيده است . نگاه كنيد به الاستيعاب ابن عبد البر ، اسد الغابة ، الاصابة ، و تقريب التهذيب . اهل سنت معتقدند كه صحابه همگى درستكارند زيرا مكتوب است كه همگى اهل بهشتند و هيچ‌يك وارد آتش نمىشوند . ( الاصابة : 1 / 9 و 10 ) -